Yarın 14 Şubat. Takvim yapraklarında kırmızı bir kalp gibi duran o gün… Kimileri için romantik bir akşam yemeği, kimileri için alınacak bir çiçek, kimileri için ise sosyal medyada paylaşılacak bir fotoğraf. Ama gerçekten sadece bundan mı ibaret?
Sevgililer Günü denince aklımıza hemen “bir çift” gelir. Oysa hayat, iki kişilik bir masadan ibaret değildir. Sevgi, sadece el ele yürümek değil; omuz omuza durabilmektir. Bazen bir annenin saçınızı okşayışı, bazen babanızın sessizce arkanızda duruşu, bazen de evladınızın boynunuza sarılışıdır.
Belki de 14 Şubat’ı dar bir kalıba sığdırmak, sevginin kendisine haksızlıktır. Sevgi dediğimiz şey; sabah işe giderken edilen bir dua, akşam eve dönmeyen bir evlada duyulan özlem, uzakta yaşayan kardeşe atılan bir mesajdır. Bazen bir dostun omzuna baş koymaktır. Bazen de kimse bilmeden yapılan küçük bir iyiliktir. Sevgililer Günü’nü sadece “sevgilisi olanların günü” haline getirmek, sevginin evrenselliğini küçültmek değil midir?
Bugün belki bir çiçek alırsınız. Belki bir mesaj gönderirsiniz. Belki de hiçbir şey yapmazsınız. Ama içinizden geçen bir “iyi ki varsın” cümlesini söylemek için yarını beklemeyin. Çünkü sevgi, takvimle sınırlı değildir.
Gerçek sevgi, pahalı hediyelerle değil; hatırlamakla ölçülür.
Gerçek sevgi, gösterişle değil; varlıkla anlam kazanır.
Gerçek sevgi, kalabalıklar içinde değil; kalpte büyür.
Belki de yarın en çok ihtiyacımız olan şey, romantik bir akşam değil; birbirimize biraz daha insan olmaktır.
Bu nedenle 14 Şubat’ı birine ait olmaktan çıkarıp, hepimize ait bir güne dönüştürelim. Evlatlarımızla, anne babamızla, dostlarımızla, hayatımıza dokunan herkesle…
Sevgi çoğaldıkça güzeldir. Paylaştıkça anlamlıdır.
Yarın 14 Şubat.
Ve belki de en güzel hediye, içten söylenmiş bir cümledir:
“İyi ki hayatımdasın.”
Herkesin Sevgililer Günü kutlu olsun. 💙