Mesleğe 1983 yılında, Yeni Asır Gazetesi Uşak Bürosu’nda başladım. Büyük usta Ahmet Güleç’in yanında… Çırak olarak.
“Alaylı” derler ya hani; işte tam da öyle. Okuldan çok hayatın, kürsüden çok sokağın öğrettiği bir meslekti bizimki. Ve ben gazeteciliği, bu mesleğin ne olduğunu, ne olmadığını Ahmet Güleç’ten öğrendim.
Ahmet abi yalnızca iyi bir gazeteci değildi. O, mesleğin ahlakını, duruşunu ve ciddiyetini hayatının merkezine koymuş gerçek bir ustaydı. Herkesin yemeğini yemez, herkesin çayını içmezdi. Mesafesini bilir, sınırını korur, kaleminin ağırlığını hiç hafife almazdı. Gazeteciliği dört dörtlük yapar, çizgisinden asla ödün vermezdi. Kimliğini, kalemini, mesleğini her şeyin üzerinde tutardı.
İşte ben de onun gösterdiği yolda tam 43 yıldır bu mesleği sürdürüyorum.
Haber peşinde koşulan günler, geceler…
Sessizce verilen dersler…
Bazen tek bir bakışla anlatılan meslek ahlakı…
Hepsini ondan öğrendim.
Emekli olduktan sonra İzmir’e taşındı. Bornova Özkanlar’da yine Uşaklılarla iç içe, mütevazı bir hayat kurdu. Ufak tefek emlak işleriyle meşgul oldu ama meslek onu hiçbir zaman bırakmadı. Gazetecilik insanın içine bir kez düştü mü, kolay kolay çıkmıyor. Yeni Asır Gazetesi bu kez onu Manisa Bürosu’nun başına getirdi. Yıllarca yine gazetecilik yaptı. Yalnızca haber yazmadı; çok sayıda genç gazeteci yetiştirdi, mesleğe yeni insanlar kazandırdı.
En sonunda tamamen emekliye ayrıldı ve İzmir’de yaşamını sürdürdü.
Geçtiğimiz yıllarda ustamı evimde misafir etme onuruna da sahip oldum. İzmir’de yıllar önce görüşebilmiştik. Sonrası…
Sağlık sorunlarım nedeniyle nasip olmadı.
Ama telefonla irtibatı hiç koparmadık. Sesi her zaman tanıdıktı, öğütleri her zamanki gibi yerli yerindeydi.
Bugün vefat haberini almak beni derinden sarstı.
En iyi gazeteciliği bize öğreten, mesleğe iz bırakan büyük bir ustayı kaybettik.
Ahmet abi…
Seni unutmayacağız.
Allah’tan rahmet diliyorum.
Mekanın cennet olsun.
Yengemize ve çocuklarına sabır, metanet ve başsağlığı diliyorum. Saygılarımla…
